Restjes met een toekomst


Ik heb besloten mijn restjes garen op te maken.

Dat is een goed voornemen. Restjes nemen namelijk ruimte in. Ze zitten in mandjes, doosjes en tasjes, en soms kom je een bolletje tegen waarvan je niet meer weet waarvoor het bedoeld was. Maar weggooien kan natuurlijk niet. Er zit nog genoeg bij voor iets kleins.
Wat dat kleine dan precies moet worden, is een vraag voor later.

Ik begin met sorteren. Alle restjes bij elkaar. Katoen bij katoen, wol bij wol, en de kleuren een beetje op volgorde. Al snel ontstaat er een overzichtelijk geheel. Ik heb blauw, groen, roze, geel en een hoeveelheid beige waarvan ik me niet kan herinneren dat ik die ooit heb gekocht.
Met deze voorraad moet iets te maken zijn.

Een gestreepte trui misschien. Of een sjaal. Of een deken, als ik ook de kleinste restjes met een dubbele draad gebruik. Ik kijk naar de bolletjes en zie mogelijkheden. Dat is het prettige aan restjes: ze zijn klein genoeg om geen verplichtingen op te roepen, maar samen lijken ze ineens een serieus project.

Dan ontdek ik dat ik van één kleur niet genoeg ga hebben.
Dat is jammer, want juist die kleur zou alles bij elkaar brengen. Zonder die kleur wordt het rommelig. Met die kleur wordt het een ontwerp.

Ik besluit even naar de wolwinkel te gaan.

Niet om nieuwe wol te kopen. Ik heb immers genoeg wol. Ik ga alleen even kijken of ze dat ene kleurtje nog hebben. Als ik het kan aanvullen, kan ik eindelijk mijn restjes opmaken. Dat is eigenlijk een vorm van opruimen.

In de winkel blijkt het kleurtje er inderdaad te zijn. Maar er ligt ook een prachtige groentint naast. En een zachtroze bol die precies bij het blauw past. Bovendien is er een bak met afgeprijsde bolletjes die heel geschikt zijn voor mijn restjesproject.

Ik neem er een paar mee. Het zijn kleine bolletjes, dus dat telt nauwelijks.

Thuis leg ik alles op tafel. De nieuwe kleuren passen inderdaad uitstekend bij mijn oude restjes. Alleen is het nu zonde om de combinatie te gebruiken voor een gewone sjaal. Hier moet iets mooiers van komen.

Ik vind een perfect patroon.
Daarvoor heb ik misschien nog één andere kleur nodig. Daar ga ik over nadenken.

De restjes gaan even terug in hun mandje. De nieuwe bolletjes krijgen ook een plekje, want die zijn bedoeld voor het nieuwe project. Dat onderscheid is belangrijk.

Een paar dagen later kom ik bij het opruimen een zakje tegen met restjes die ik nog niet had gesorteerd. Daar zit precies genoeg in voor iets kleins. Ik weet nog niet wat, maar dat komt vanzelf.
Ik besluit ze voorlopig apart te leggen.
Je moet tenslotte ergens beginnen met je restjes opmaken.

En morgen ga ik echt niets kopen.

Tenzij ik nog één kleurtje nodig heb.

PurlingPenny