De projecttas

Iedere breier heeft er minstens één. Een projecttas.

Ik zeg een, maar dat is optimistisch. Projecttassen hebben namelijk de eigenschap zich ongemerkt te vermenigvuldigen. Je koopt één mooie tas voor onderweg en voor je het weet heeft elk project zijn eigen onderkomen. Dat klinkt georganiseerd, maar het betekent vooral dat je regelmatig denkt: Waar is dat vest ook alweer? En dat het antwoord is: In die gestreepte tas. Nee, de andere gestreepte tas.

Onlangs besloot ik een projecttas op te ruimen. Dat leek me een overzichtelijke klus.

Dat was het niet.

Bovenin lagen de verwachte spullen. Een rolmaat. Stekenmarkeerders. Een schaar die ik al weken kwijt was. Een pen die het niet meer deed, maar waarvan ik blijkbaar nog steeds dacht dat hij ooit weer zou gaan doen. Een haaknaald, terwijl ik zeker wist dat dit een breiproject was. Hoe die daar terecht was gekomen, bleef onduidelijk.

Daaronder vond ik een patroon, zorgvuldig opgevouwen. Ik sloeg het open en dacht: O ja... En helemaal onderin lag een project waarvan ik het bestaan volledig was vergeten.

Het zat nog aan de naalden.

Ik haalde het er voorzichtig uit. Eerst moest ik uitzoeken wat het eigenlijk was. Een trui? Een vest? Een heel ambitieuze sok? Gelukkig zat het patroon er nog bij. Dat scheelde.

Daarna begon het echte werk. Waar was ik gebleven? Waarom hing er een steekmarkeerder precies dáár? Waarom zat er een losse draad aan de zijkant? En vooral: waarom had ik dit eigenlijk weggelegd?

Ik probeerde mezelf terug te denken naar het moment waarop ik de tas had dichtgeritst. Had ik ruzie met het patroon? Was ik afgeleid door een nieuw project? Of was het gewoon juni geworden en had ik ineens geen zin meer in een wollen spencer?

Ik zal het nooit weten.

Ondertussen vond de kat het een uitstekend idee dat de tas eindelijk weer open was. Hij stak zijn kop erin, snuffelde even aan de wol en ging vervolgens pontificaal boven op de vergeten spencer liggen. Alsof hij wilde zeggen: Kijk eens wat ik heb gevonden. Een beetje laat, maar vooruit.

Het gekke was dat ik, zodra ik mijn breiwerk weer in handen had, meteen weer wist waarom ik eraan begonnen was. Ik vond het nog steeds mooi. De wol was nog steeds zacht. Het patroon bleek ineens helemaal niet zo ingewikkeld als ik me had herinnerd.

Misschien had mijn project gewoon even vakantie gehad.

Dus ik breide een paar steken. En nog een paar. Het voelde verrassend vertrouwd, alsof het deze spencer helemaal niet had gemerkt dat we maanden niet met elkaar hadden gesproken.

Ik ben zelfs van plan het nu echt af te maken.

Al heb ik het voor de zekerheid wel weer terug in de projecttas gestopt.

Je weet maar nooit.

Purling Penny

* Purling Penny schrijft maandelijks een column voor onze nieuwsbrief, wil je ze allemaal lezen, schrijf je hieronder in voor de nieuwsbrief!