De projectbewaker

Er is een moment waarop je als breier moet erkennen dat je te veel projecten hebt.

Dat moment komt meestal niet meteen. In het begin is er alleen een trui. Een overzichtelijk project. Breinaalden, een paar bollen wol en een patroon waarvan je denkt: dit ga ik gewoon in één keer afmaken.

Dan zie je een vest.

Niet zomaar een vest, maar precies het soort vest waarvan je denkt: hier was ik al zo lang naar op zoek! En bovendien heb je toevallig precies de juiste wol ervoor. Dat kan geen toeval zijn. Dus begin je aan het vest.

De trui ligt ondertussen rustig te wachten. Die komt wel. Je bent tenslotte niet gestopt met de trui, je hebt hem alleen tijdelijk onderbroken. Dat klinkt veel beter.

Daarna komt er een sjaal.

Een klein project, houd je jezelf voor. Die kun je er tussendoor doen. Je hoeft er niet eens bij na te denken. Ideaal voor de trein, televisie of een gesprek waarbij je eigenlijk niet zoveel hoeft te zeggen.

En voor je het weet heb je drie projecten op de naalden.

Drie is nog geen probleem. Drie is een aantal. Het wordt pas ingewikkeld als je bij het opruimen van je breispullen een project tegenkomt waarvan je denkt: O ja, die heb ik ook nog. Je legt het op tafel en probeert je te herinneren wanneer je daaraan begonnen bent. Je weet nog wel dat je het leuk vond. Heel leuk zelfs. Anders was je er niet aan begonnen.

Maar blijkbaar was er daarna iets gebeurd.

Een nieuw patroon, een mooie bol wol, een aanbieding, een foto op Instagram of gewoon een dinsdag.

Ondertussen heeft mijn kat zijn eigen methode om het overzicht te bewaren.

Zodra ik een project op tafel leg, verschijnt hij.

Hij bekijkt de wol, loopt een rondje om de naalden en gaat vervolgens precies op het project zitten waar ik net mee verder wilde. Daarmee is de keuze gemaakt.

Dat project gaat vandaag niet verder.

Ik beschouw hem inmiddels als projectbewaker. Niet omdat hij helpt, maar omdat hij streng toezicht houdt op mijn werkzaamheden. Vooral op de vraag of ik wel lang genoeg stilzit.

Het vervelende is dat al die projecten nog steeds leuk zijn. Dat maakt het onmogelijk om er één weg te doen. Je kunt niet zeggen: dit vind ik niet meer mooi. Nee, alles is mooi. Alles wil je nog steeds maken. Alleen niet allemaal tegelijk.

Dus ontstaat er een systeem.

Dit project is voor 's avonds. Dat project is voor onderweg. Dit is voor als ik televisie kijk. En deze is voor als ik iets makkelijks wil. Je hebt inmiddels zoveel categorieën dat je bijna een planning nodig hebt om te bepalen wanneer je welk project mag breien. Mijn kat heeft daar geen boodschap aan. Die bewaakt gewoon het project dat op dat moment het meest binnen zijn bereik ligt.

Misschien moet ik het dus maar accepteren. Ik ben iemand die graag meerdere dingen tegelijk maakt.

En blijkbaar heb ik daar een projectbewaker bij.

Die ligt momenteel boven op mijn vest.

Hij heeft het duidelijk goedgekeurd.

Het vest blijft alleen nog even liggen.

Purling Penny