De Knitalong
Een knitalong. Alleen het woord al roept bij mij een lichte vorm van twijfel op.
Een knitalong is natuurlijk gewoon samen breien. Maar dan georganiseerd. Met een patroon, een startdatum en andere mensen die óók dat patroon gaan maken. Dat klinkt gezellig. En toch heb ik er tot nu toe nooit aan meegedaan.
Waarom eigenlijk niet?
Dat weet ik zelf ook niet zo goed.
Ik denk dat het iets te maken heeft met groepjes. Ik ben niet zo van de groepjes. Zodra er ergens een groepje ontstaat, vraag ik me automatisch af of ik er wel bij hoor. Zelfs als het groepje bestaat uit mensen die allemaal thuis op de bank zitten en elkaar alleen via internet kennen.
Bij een knitalong is dat natuurlijk een beetje vreemd. Niemand komt bij je thuis controleren of je wel genoeg meedoet. Niemand kijkt op de klok om te zien of je achterloopt. En toch stel ik me dat blijkbaar voor.
Dan zie ik zo'n knitalong voor me en denk ik: iedereen heeft al drie toeren gedaan en ik ben nog mijn wol aan het uitzoeken. Iedereen weet precies wat ze aan het maken zijn en ik zit met mijn patroon op schoot te denken: wat bedoelen ze eigenlijk met haal één steek ongebreid af"?
Maar eigenlijk lijkt het me juist fijn.
Want ik ken mezelf. Ik wil altijd van alles maken. Een trui, een vest, een sjaal, misschien nog een deken. Ik bewaar patronen alsof ik een bibliotheek aanleg. Alleen het afmaken is soms een ander verhaal.
Een knitalong heeft dan iets wat ik goed kan gebruiken: een stok achter de deur.
Niet eens een strenge stok. Meer een vriendelijke stok. Zo van: zullen we deze week gewoon weer een stukje verder?
En misschien helpt het ook dat iedereen hetzelfde doet. Je hoeft niet uit te leggen waarom je alweer een steek hebt teruggehaald. Iedereen weet het. Iedereen heeft waarschijnlijk ook weleens naar een patroon gekeken alsof het in een onbekende taal geschreven was.
Dus heb ik besloten dat ik meedoe.
Ik heb gezien wat ik moet kunnen, en dat kan ik.. bijna.. denk ik. En anders ga ik het leren. Ik heb zelfs al een beetje vooruit gedacht over welk garen ik ga kiezen. Dat laatste vind ik zelf nogal ambitieus.
En eerlijk gezegd heb ik er nu gewoon zin in. Ik wil de eerste steken opzetten, zien hoe het patroon eruitziet en ontdekken wat er ontstaat als je met z’n allen aan hetzelfde project begint. Misschien loop ik achter. Misschien haal ik het schema niet. Misschien ben ik juist degene die drie weken voorloopt en iedereen ongevraagd vertelt hoe leuk het wordt.
Ik ga het gewoon doen.
Wol gekozen, naalden erbij en aangemeld.
De Knitalong kan beginnen en k ben er klaar voor!