De keuze

Er zijn van die momenten waarop je denkt dat je gewoon even lekker gaat zitten handwerken. Niet te ingewikkeld. Wol, thee, bank. Klaar.

Totdat je moet kiezen. Breien of haken.

Het lijkt een kleine vraag, maar dat is het niet. Het is een identiteitskwestie. Want als je eenmaal zit, met breinaalden of haaknaald in de hand, dan heb je gekozen. Dan ben je voor die avond iemand die breit. Of iemand die haakt. En dat zijn toch twee verschillende mensen.

Ik begin optimistisch. Ik leg alles klaar. Breipennen links, haaknaald rechts. Alsof ik mezelf de ruimte geef om nog even niet te beslissen. Maar die ruimte duurt ongeveer tien seconden. Daarna wordt het ongemakkelijk. Het garen ligt ertussenin, afwachtend.

De kat springt op de bank en gaat precies middenin die afwachtende situatie zitten. Op de wol. Natuurlijk. Hij draait een paar rondjes, gaat liggen en kijkt me aan met een blik die zegt: dit is nu van mij.
Hij mag niet mee beslissen, dat is belangrijk. Katten hebben geen overzicht van projecten. Voor hen is alles gewoon iets zachts waar je op kunt liggen.

Ik probeer nog te doen alsof het vanzelf duidelijk wordt. Dat mijn handen vanzelf naar het juiste gereedschap zullen grijpen. Maar mijn handen doen niets. Die wachten op mij. De kat ondertussen niet. Die heeft zijn keuze al gemaakt en ligt er tevreden bij.

Dus ga ik argumenten bedenken.
Breien is rustiger. Het heeft ritme. Het idee dat je gewoon door kunt gaan zonder steeds opnieuw te hoeven nadenken. Maar haken is overzichtelijker. Eén steek tegelijk, duidelijk, controle. Geen verrassingen drie rijen later.

Ik kijk naar mijn projecten. Het breiwerk ligt daar al een tijdje. Niet dramatisch lang, maar lang genoeg om een soort relatie te hebben opgebouwd. We kennen elkaar. We hebben dingen meegemaakt. Het haakidee daarentegen is nieuw. Fris. Onschuldig. Nog zonder geschiedenis.

Dat maakt het verdacht aantrekkelijk.

De kat rolt zich om en ruikt aan een uitstekend draadje. Ik negeer het. Hij is geen adviseur in dit proces.

Toch weet ik ook hoe dit gaat. Het nieuwe project begint leuk, maar blijft vaak hangen bij “goed begin”. Het oude project daarentegen… dat verdient afronding. Dat heeft recht op een einde.

Ik zucht een beetje. Dit is zo’n moment waarop je geen zin hebt om volwassen te zijn, maar het toch maar doet. Ik schuif de kat een paar centimeter opzij. Hij protesteert zachtjes, maar blijft liggen.

Ik pak de breinaalden.

Het voelt meteen goed. Vertrouwd. Alsof ik ergens op terugkom waar ik al was. De eerste steken zijn een beetje stroef, dat heb je als je even bent weggeweest , maar al snel zit het ritme er weer in. Tik, tik, tik.

De haaknaald ligt nog steeds rechts van me. Stil. Geduldig. Alsof hij weet: ik kom later wel weer aan de beurt.

En dat is ook zo. Maar vanavond niet.

Vanavond ben ik iemand die breit. De kat ligt weer volledig op het project, maar dat is een ander probleem.

Purling Penny